|
Hunnert? Dess kann net soi! |
|
Geschrieben von: Eugen Damm
|
|
Iss, so froot mer sich vewunnert, unser Wesch schunn werklich hunnert? Un schtellt fescht: Dess kann net soi! So schää erausgebutzt un foi – wie die sich heit uns präsentiert die unser Lautrer Schtadtrand ziert, wie wann die lange Zeit an ehr schpurlos anner vebeigang wär! Schun seit ewich un drei Daa – ehr Quell so rein un kieselklar entspringt aus änner Felseschpalt geschpeist werd ausem Pälzerwald. Hier werd, wie dess e jeder schpiert pure Natur uns offeriert.
Erfrischend iss dess kiehle Nass – schenkt Zeitgenosse Frääd un Schpaß vun Beckerand zu Beckerand – somit leiht deitlich uff de Hand: Sie iss e Hauch Glickselichkäät – e Schtickche Lääwensqualität, die uns Lautrer glicklich macht un großer Schtolz in uns entfacht, weil die Planer seinerzeit war'n weit voraus schun ehrer Zeit, die so ein Prachtschtick uns beschert, dess war schun aller Ehren wert! Avantgardistisch in der Art – war'n Plan un Bau mit Sinn gepaart un schun in de Vegangenheit – e "Bad-Modell" europaweit!
Sie hat in denne hunnert Johr vun ehrm Liebreiz nix velor – hat Generatione schun beglickt un mit ehrm kiehle Nass erquickt! E Freibad Marke "Extraklasse", dess sich eraushebt aus de Masse!
Liewi, gudi, aldi Wesch – bleib weiderhie so flott un fesch, reizvoll, hübsch, charmant un chic – du bisch unser beschtes Schtick! De Schpruch kummt net vun u'gefähr: "Wann unser gudi Wesch net wär – dess kammer laut vezehle – deet Lautre ebbes fehle…!"
|